شاعریت ٣٥

من خود را به پاییز سپرده ام

به کلیشه

به روزمرگی و مرگ

ناتوان از تکرار ناتوانی

این بی صدای خالی را

به بزم می آورم

باید که بکوبم

برای رقص

...رقصی میانه میدان

آرزو نیست